Metro in de Bijlmer

De almacht vreest Jude, v10

Nog drie maanden, dan gaan we stemmen. Voor de gemeenteraad en voor die van Zuidoost.
De Partij van de Arbeid (almacht en afbraak) is al sinds de 2de wereldoorlog de baas in de stad, in zuidoost vestigde haar regime zich in '87.
Zoals de KVP zich vroeger liet vergelijken met een bisschop, zo lijkt de PvdA op een Afrikaans staatshoofd, niet uit de macht te branden. En ze heeft haar handlangers in alle geledingen van de samenleving, want een PvdA-bestuurder is gewild als je je positie als instelling wilt veilig stellen.
Ook een almacht is alleen geïnteresseerd in voortzetting van zijn bestaan. Kritische geesten, nieuwe geluiden zijn een bedreiging, vooral als ze niet gekanaliseerd kunnen worden, zoals dat in het verleden wel kon met het Zwart Beraad in zuidoost.
Jude Khela is een bedreiging. Hij staat voor een samenleving, die voor de burger gaat en niet voor (etnische) belangen. Dus wordt Jude geen lijsttrekker en verschijnt er behalve Jude niemand op de lijst, die een fris geluid laat horen. De macht gaat naar de klapmachine voor Elvira, Harry en Els. Braafheid en trouw worden beloond.
Met Jude als lijsttrekker had de PvdA een signaal kunnen afgeven: we gaan voor een nieuwe toekomst. Dat doet de PvdA-top niet. En ze vertrouwt er natuurlijk op dat haar leden, die straks over de kandidaten gaan stemmen, ook meer belang toekennen aan de status quo nog dan aan rumoer en visie. Jude heeft zeer waarschijnlijk ook weinig etnische vrienden, niet bij de Suri's, niet bij de Antillianen, niet bij de Ghanezen. De PvdA is tenslotte geen idealistische club. Misschien maakt Marcel la Rose als technocraat/ diplomaat nog een kans, omdat het bijvoorbeeld weer eens tijd is voor een man en een ietsje pietsje andere toekomst.
Zeker lijkt dat de PvdA straks gaat verliezen. We voorspellen dat de PvdA zo'n 10 tot 12 zetels haalt, OZO/D66 zo'n 5, de VVD 4, CDA 2, Groen Links 3-4 en de SP 2.
En we voorspellen dat er een college komt met PvdA, Groen Links en VVD, want regeren met Groen Links houdt PvdA's imago links en met VVD + OZO/D66 schuift ze teveel op naar liberaal. Bovendien wenst de PvdA OZO niet. Er komt een college met Dalgliesh, Leeuwin, Jeansch en Arnhem. En Idsinga wordt fractievoorzitter PvdA.

Taalgebruik

Een niet zo'n belangrijk berichtje, maar toch. We kregen een email van Zo!Cultuur over het Gospelfestival van woensdag a.s. Of we er naartoe willen gaan. Ja, dat is een beetje laat, maar het festival is ook nog niet uitverkocht, hoewel er maar zo'n 1500 man in Paradiso passen. We willen het echter vooral hebben over het taalgebruik. De email begint met: 'We zijn weer(!) supertrots'.  En dan 2de alinea: 'Wat gaat er gebeuren, mensen!' Je houdt je hart vast, als je zoiets leest. Zoiets oubolligs krijg je nog maar zelden voor je kiezen. Staat er een goedkope spreker op het podium, in een zaal vol goedlachse Hollanders?  En dan worden de acts in de 3de alinea nogmaals aangekondigd met: 'Check this'. Ik ben dus niet alleen een gelovige dorpeling maar ook een coole hiphopper. Als dat maar goed gaat.  En zou er al een gospel-rapper bestaan?

Taqwacores: fuck the sheikhs

Amerika is niet direct een vrij land, maar wel groot en rijk. Groot genoeg om verwante zielen te zoeken bij een revolutionair concept, niet gedachte medestanders. En zo ontstonden de muslim punks, de taqwacores, 2de generatie moslims die het wel gehad hadden met de ver- en geboden van de sheikhs en de mullahs, die zelf wel uitmaakten wat ze wilden geloven en hoe ze wilden leven. Waarom zou een vrouw niet mogen zingen en waarom zou je niet met een hanenkam op de kop mogen raggen op gitaren, tegen de geboden van de priesters. Ze werden punk ofwel: vrij, autonoom en samen genieten van de energie die dat geeft.
Taqwacore is een samen smelting van taqway, een speciaal soort liefde voor Allah, en core van hardcore, punk en metal. Het was ook de titel van een boek dat de Iers-Amerikaanse journalist Michael Mohammed Knight schreef, die als jongen het ouderlijk huis verlies, ziek als hij was van zijn gewelddadige en racistische vader, en naar een madrassa, koranschool, in Pakistan vertrok. Moslim uit protest en op zoek naar purificatie. In de loop der tijd keerde Michael zich tegen het instituut islam, ontdekte de waarde van de punk en schreef Taqwacore, een fictief verhaal over moslim punkers, gelovig en toch vrij. Dat boek werd opgepikt door jonge moslims. Ze vroegen of ze mee konden doen met de band, en toen die niet bleek te bestaan, richtten ze hun eigen bands op.
Dit verhaal leidde tot een documentaire, Taqwacore, die gisteren op Idfa zijn Nederlandse premiere beleefde. We volgen Michael en een punkband van Pakistani-Amerikanen, waaronder een kleinzoon van de burgemeester van Lahore, Pakistan. Op de foto hierboven de bus waarmee ze in Amerika toerden, onder andere naar een groot moslim-congres waar ze de kans grijpen om op een vrij podium op te treden. Ze maken vooral indruk op de jonge meiden met hoofddoekjes om. Die krijgen het er echt warm van. Politie en bewakers sleuren evenwel een zangeres van een podium, want een vrouw mag niet zingen, en ook de rest van de band kan al snel inrukken. De verzamelde moslim jongeren pikken het. Later belandt de band in Pakistan. Er volgen optredens die na een nummer door de politie worden afgebroken en publiek loopt soms en masse weg. En dan organiseren ze een optreden op het terras van een hotel, waarvoor druk geflyerd is, ondermeer met de hulp van traditionele trommelaars. Het wordt een daverend succes. Publiek en band brullen 'fuck Bush' en een meisje jubelt over het gemengde publiek, want punk brengt mensen samen: de rijken die van rock houden en de armen die bediend worden met de traditionele muziek.
Het wachten is op kawina- en berberpunk.En op een Idfa waar meer dan een Afrikaan in diaspora verschijnt en minder blonde meisjes heen en weer rennen en met hun mobieltje spelen.

Muriel kan dat niet, v9

In een bericht hieronder verwijzen we naar een artikel van Jude Kehla op de site van PvdA Amsterdam. Daarop is een reactie gekomen van Peter Bals, tot 3 maart lid van de PvdA-fractie. Hij schrijft:
"Jude, mooie column!
De PvdA heeft een lijsttrekker nodig die bruggen kan slaan tussen de verschillende bevolkingsgroepen, jij kan dat, Marcel ook, Muriel kan dat niet!
Ik verheug me op een lijsttrekkersdebat tussen Jude, Muriel en  Marcel.

Peter Bals

Denkend aan zwarte Piterman

Het is ongetwijfeld onweerlegbaar, dat iedereen, zwart, wit, rood of geel, de heilige Sinterman wil zijn. Alleen de gewetenloze a-morele zal het worst wezen. Die speelt alleen de Sint als hij iemand kan naaien. Maar alle anderen willen natuurlijk dolgraag de goede man zijn, de heilige man, de man van statuur, de apostel van Jezus van aarde, de man die de Ethiopische slaaf Piter kon vrijkopen en zo een knechtje had om hem te helpen bij het uitdelen van kadootjes. En met helpen in ruil voor vrijheid, onderdak, eten en wellicht een salaris is natuurlijk ook niks mis. Goede en belangrijke  mensen helpen is altijd tof.
Alleen Piter was zwart, net zoals die Italiaanse schoorsteen-vegers die hem later in Nederland opvolgden, zwart van het roet, en weer nog zwarter toen hij Piet ging heten en werd gemodelleerd naar Herge's negertjes uit Afrika en die blanke, Amerikaanse zangers, die zonder rode lippen en zwarte make-up geen carriere konden maken. En hoewel Piet door zijn meester in een prachtig lakeien-uniform werd uitgedost, werd hij voor velen weer een niet bevrijd slaafje, voor eeuwig geknecht, alleen omdat ie zwart was.
Piet als symbool van geknecht zijn en de goedheiligman als symbool van god, want net zoals hij uitgerust met grijze baard en blanke huid. En zoals Piter kan samenvallen met slaaf, kan Sint dat met slavenhouder. En als je dan bovendien nog weet, dat Sint allerlei soort knechten heeft, dan weet je ook dat plantage-eigenaar Abraham of Henk allerlei soorten slaven had. Hoofdslaven bijvoorbeeld, die bij hem in het bed en de keuken mochten werken of de mindere slaven mochten zwepen.
Vele van hun nakomelingen hebben dat nooit vergeten. Ze delen elkaar naar die afkomst in. Gevoelens van afgunst en haat. Segregatie en discriminatie. De hof-slaven van toen heten nu 'bounties' ofwel verraders van het echte, zwarte ras, de niet-uitverkorenen, de buiten mannen.
Het is zwart racisme gebaseerd op blank racisme. De echte afro-surinamers hebben het blanke racisme geïncorporeerd en zijn zo dubbel slachtoffer, want zij zijn, zo zeggen ze met zoveel woorden, even lelieblank en schuldloos als die goedheiligman.

De hopeloze missie van Arno

Ooit omschreef Paul Bos, in '83-'86 hoofdambtenaar voor de Bijlmer, deze wereldberoemde wijk als het 'beste geoutilleerde vluchtelingenkamp van West-Europa'. Dat was een prachtvorm van negatieve image-building, die ook nog samenviel met de realiteit. Dat was de kracht ervan.
Stadsdeel Zuidoost, ZuidoostParners en Arno Gorissen en alle bijbehorende partijen hebben de taak die slogan van Paul weg te poetsen, met als fantastisch back-up die monumentale, van boven bevolen sloop en transformatie van de Bijlmer tot de zuidoostelijke pedant van Almere ( zoals u weet, noordoost van Amsterdam).
Arno moet voor de leuke dingen zorgen, zoals een uitgaans-website, ronde-tafel gesprekken, reclame-campagnes rond het Leerorkest van de Muziekschool, juichen over de komst van de Doom en Getz,  en nu ook met een stevige tas naar het model van Dirk: de Zo!-tas.
Arno wil eigenlijk dat Bijlmer en Zuidoost Zo! gaan heten. Het is hier Zo!!!!!!!!!!!!!!!!, en dus niet zoo zoo. Maar vraag je je af, terwijl je terugkeert naar de uitspraak van Rem Koolhaas uit 1986, dat de Bijlmer zo sterk is als Stonehenge, hoe krijg je een monument neer. Een enorme betonnen kolos met een geschiedenis die in de geheugens van eenieder gegrift is. De geschiedenis van een verguisde wijk, die Amsterdam de toekomst moest invoeren en die struikelde over niet gegeven geld en te pragmatisch huisvestingsbeleid, te vertalen als: pleur iedereen in de Bijlmer die je niet in je keurige wijk of dorp wilt hebben.
De Bijlmer en Zuidoost staan er daarmee voor eeuwig gekleurd op. In het monument Zuidoost gebeuren dingen die nergens anders voorkomen. En dus is Zuidoost Nergens Anders, de slogan van Arno, nergens anders dan in de Bijlmer van de jaren '80, zoals Rotterdam altijd de stad der noeste werkende arbeiders blijft en Amsterdam de stad van Sodom en Gomorra. De Bijlmer is crimineel.
Arno moet misschien terugkeren naar de socialistische droom van Nassuth. De Bijlmer bood tenslotte eenieder met een modaal en lager inkomen de beste woning die er toen beschikbaar was, in de meest gezonde omgeving. Arno moet die droom tot nieuw leven wekken. Hij moet terug naar Wibaut en de Amsterdamse School, waaraan Nassuth ook schatplichtig was. In die tijdperken, jaren '20 en '60 liggen de oerbeelden van Amsterdams geluk en welzijn. De Bijlmer daaraan koppelen geeft kansen. Exploiteer de droom, de nostalgie. Je overgeven aan nietszeggende, modieuze constructies als 'multicultureel' en 'urban' doet dat niet. Dat zijn jaren '80-verwijzingen. En dat gebeurt evenmin als je jezelf uitroept tot extra promotor voor de op consumentisme gerichte entertainment-industrie. Dat verbindt je ook aan al het negatieve dat daarbij hoort: te dure merkkleding, na-aapgedrag, overbetaalde voetballers, voetbal-hooligans, schietende rappers, missies Kwakoe, ter ver doorgevoerde individualiteit en promotietassen.

De meiden van Sweet

Er is in de Bijlmer een gezellige congsie ontstaan van belangrijke meiden: Elvira Sweet, Jetty Mathurin, Glynis Terborg, Noraly Beyer, Saundra Williams, Ernestine Comvalius.en een beetje terzijde Jenny van Dalen. Het is vooral een afro-suri clubje, dat zich, alle hulde, prima georganiseerd heeft en elkaar op fraaie wijze de bal toespeelt. Ze worden ingehuurd om de Bijlmer te verkopen en maken zich sterk voor de zwarte vrouw. De mannen geven ze definitief het nakijken. Elvira, Jetty en Noraly zijn nationaal beroemd, Ernestine doet het Parktheater, Saundra heeft ook belangrijke functies in het theater-gebeuren, Glynis is de manager van Jetty en schilderes, en Jenny is als rasechte verkoopster een belangrijke bekende. Aan het clubje hangt nog een troetelman, gitarist Orville Breedveld.
En zo was het onlangs weer bal in het Parktheater van Ernestine. Het feestje van Black Magic Women Festival werd opgeluisterd met een reeks debatavonden, georganiseerd door ons Stadsdeel en Women Inc. Zwarte vrouwen mochten zich daar presenteren met een goed idee om de rol van de zwarte vrouw te versterken en haar imago een impuls te geven. Er viel 45.000 euro te winnen, ter beschikking gesteld door het Stadsdeel en te verdelen over 3 projecten a 15.000, op het gebied van werk, imago en opvoeding. Er kwam een jury met o.a. Noraly en Elvira als voorzitter daarvan, - waarvan de laatste het blijkbaar geen bezwaar vond om als geldverstrekker in een jury te gaan zitten, die bij dit soort gelegenheden toch vooral onafhankelijk dient te zijn -, en de dames Sylvana Simons (zangeres), Saundra en Sandra Chedi (zwarte zakenvrouw van 2008) werden ingehuurd om de deelnemers aan de competitie van tips te voorzien.

De winnaars werden: Glynis en Jetty; Giovanna Gill en Urmilla Korver van Powerlady, en Lucia Martis, voor zover ons bekend allemaal van dezelfde, caraibische bloedgroep. Lucia is clustermanager bij ProFor, van oudsher Antilliaanse hulpverlening, maar nu een 'non-profitbureau voor samen-levingsopbouw', dat zich vooral richt op vrouwelijke migranten in Zuidoost. Het geld gaat dus naar ProFor nemen we aan.
Glynis en Jetty gaan een pilot maken voor een echte soap over 'zes kleurrijke Bijmervrouwen, niet dat ze daar ervaring mee hebben of een zendgemachtigde al interesse heeft getoond, maar het wordt wel humoristisch; Powerlady, een leerwerkproject, dat vooral een meidenblad uitgeeft (heaals nooit gezien) gaat vrouwen in contact brengen met allerlei soorten werk en geslaagde dames; en Martis wil jonge vaders en moeders trainen in opvoeding. Allemaal niet zo bijzonder dus. De zwarte soap - helaas ook met mannen -  is al eerder gedaan en de projecten werk en opvoeden vindt je reeds in allerlei vormen bij allerlei instellingen. Krijgen de dames betaald voor een hobby, is het gewoon een leuke hossel of ontstaan er werkelijk projecten die zoden aan de dijk zetten. Of gaat het alleen om zwarte vrouwen die elkaar steunen, omdat generaties lang die zwarte mannen het geheel laten afweten. Maar ja, die steun hebben ze ook allang niet meer nodig. En straks komt er een nieuwe meidenclub aan het roer olv Muriel. Dames, het gaat goed.

Hofwijks, Kehla en het Parool, v8

Onderstaande email kwam op 'onverklaarbare wijze'  bij ons binnen. De email is afkomstig van Roy Hofwijks, algemeen directeur Pewa, en jarenlang invloedrijk PvdA-lid in Amsterdam Zuidoost. De email is gericht aan Nick Bolte, voorzitter PvdA, met een cc aan Els Verdonk, Harry Verzijl, Elvira Sweet . Het kan zijn dat Hofwijks de email naar ons en naar de sites van Henk de Boer en Mart vd Wiel - zij ontvingen hem ook - heeft doorgestuurd. Het kan ook zijn dat iemand Hofwijks wilde pakken en wie weet is de email geheel fake. Hoe dan ook, de mail vertelt iets over de strijd binnen de PvdA om de lijsttrekkers-positie en de ongerustheid van de PvdA over de uitkomst van de verkiezingen. De opmerking over een 'racistisch Parool' is ook een bijzondere.

Beste Nick,

Ik kom nog eens terug op het verhaal van Jude in de krant.
Er is veel commotie ontstaan die door diverse tegenstaanders wordt
gebruik in de campagne tegen de PvdA.
Te veel mensen vragen zich af of dit het standpunt van de PvdA is.
Ik weet dat jij een ander mening ben toegedaan dan het verhaal van
Jude, maar in toenemende mate wordt ik gebeld ook nadat ik de mail naar
mijn netwerk heb gestuurd dat men denkt dat dit het standpunt is van de
PvdA zuidoost.

Ik weet niet hoe, maar er moet een genuanceerd verhaal in de pers komen
om het beeld beter weer te geven.
Ik weet dat de rascitische pers, lees het Parool, dit prachtig vind en
van mening is dat Jude moet zegevieren om die zwartjes tegen elkaar uit
te spelen.
In het college moet ook een standpunt hieromtrent worden geformuleerd
en een betere uitleg over het beleid dat wordt gevoerd.
Om die reden stuur ik deze mail ook naar de collegeleden.

Ook begrijp ik dat de oppositie, lees SP en Groenlinks, dit als bewijs
zien dat de PvdA aan het verrechtsen is om de stemmen van Wilders
binnen te halen.

Ik stuur deze mail aan de beoogde lijsttrekkers.

Ik hoop van je te horen hoe je dit wil aanpakken.

Roy Hofwijks

Ganzenhoef en Dibi

Op winkelcentrum Ganzenhoef is het vanaf vandaag verboden hinderlijk tegen puien aan te leunen, inderdaad een wijd verbreid tijdverdrijf op het centrum. Overal hangmannen en -vrouwen die hinderlijk in de weg staan. Affiches melden dat het om een gezamenlijke actie van winkeliers en politie gaat, maar niet alle zaken hebben de plakkaten opgeplakt. Toch bang voor die gasten?

Tofik Dibi deed gisterenavond bij Paul & Witteman een oproep het integratiedebat anders te voeren en schreef daarover een manifest. Zie Dibi

Zuidoostpartners probeert ons stadsdeel op de kaart te zetten. Arno, de baas, kondigde al een tijdje geleden aan dat hij ervoor zou zorgen dat er een perfecte agenda kwam. En inderdaad, er is nu een site. Het heeft alleen nauwelijks iets te melden. Zie www.Zuidoost

Dyadya Uma (krachtige vrouwen) bericht dat sinds 2000 95% van de Surinaamse boeken door vrouwen wordt geschreven, zo stond ook in Taalschrift 2007.

Bijlmer is overal

Reageert Annie uit Utrecht in De Telegraaf nav moord in Urk: " waarom is dit een ramp voor urk? waarom is het zo moeilijk te geloven dat dit kan gebeuren? als zoiets in de bijlmer gebeurt dan kijkt men er niet van op, maar omdat het urk is, is het een ramp? wat is er dan zo bijzonder aan urk? kan iemand dit misschien toelichten? "

Jude Kehla bindt de strijd aan, V8

Jude Kehla op PvdA-site

Gospelfestival in Paradiso

Het Gospelfestival was in Zuidoost een paar jaar lang de culturele topic, maar helaas dit jaar geen Gospelfestival in Zuidoost. Vanwege geldgebrek en tegenvallende belangstelling in Zuidoost werd het van de Heineken Music Hall verplaatst naar het veel kleinere Paradiso, een van de founding fathers van ZO!!!Cultuur, dat het festival nu mede organiseert. Helaas, op de site van Zo!!! weinig info. Dus surf naar Paradiso. Er komen prima groepen als The Harlem Gospel Choir, Naomi Shelton & The Gospel Queens en Gospel Joy, een Pools koor. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar. Datum: 2 december a.s.

Kwanzaa Groen Links, V7

In Amsterdam mag Maarten van Poelgeest de kar van Groen Links gaan trekken. In Zuidoost wordt dat de nieuwkomer Iwan Leeuwin, in 2007 de Nederlandse vertegen-woordiger van het Global Afrikan Congress, en in Diemen tot 2006 12 jaar voor de partij raadslid, tot hij aangaf meer tijd te willen hebben voor het lezen van zwarte schrijvers. Iwan was in 2006 desalniettemin kandidaat (plaats 18) voor de Tweede Kamer en kreeg na gerichte acties zo'n 2.500 voorkeurstemmen, was in 2007 kandidaat voor de Provinciale Staten en komt dit jaar op de lijst van Groen Links Amsterdam niet hoger dan plek 14. Onverkiesbaar dus. Iwan is niet alleen lijsttrekker maar dus ook kandidaat-stadsdeelbestuurder. En hij moet kortom over een lelieblank blazoen beschikken. Hij heeft in ieder geval een koninklijke onderscheiding, heeft een tros aan functies in het Surinaamse circuit, was/is binnen de vakbonden actief op het gebied van racisme en discriminatie, en schaarde zich in 2007 achter zwart racistische organisaties als Kwanzaa en genoemd Congress. (Zie MetroindeBijlmer, 3 maart 2007). De commissie die de kandidaten bevroeg, rept er met geen woord over. Iwan is in ieder geval van vele markten thuis. Had Groen Links niet beter Jude Kehla kunnen vragen of Urwin Vyent, nu lijstduwer en directeur Kwakoe Podium? En wat mankeerde er eigenlijk aan Elly Muller, de huidige fractievoorzitter en nu op plaats 2.

Missie Kwakoe en Wij Amsterdammers

Zeker zolang de kinderen nog jong zijn, worden ze in de etnisch gedeelde armoedecultuur als prinsjes en prinsesjes behandeld. althans ze worden als zodanig opgetuigd, met name voor feesten en partijen. Kunstige, verblindende kapsels zijn daarbij van het hoogste belang. Het idee dat het kind je sexy parade-paardje kan zijn, leidde vele jaren geleden in Amsterdam zelfs tot baby-verkiezingen. Het Kwakoe Festival van Winston Kout herontdekte een aantal jaren geleden het commerciele nut van zo'n wedstrijdje met mooie kindjes. Dat werd de verkiezing van Missie Kwakoe, met badpakjes en al. Het groeide uit tot een jaarlijkse happening en is nu een instituut van Zuidoost vooruit. Je leest zelfs dat het vooral bedoeld is om de emancipatie van jonge kinderen te bevorderen. En dus komt er subsidie van het stadsdeel, te betalen uit de pot Wij Amsterdammers, bedoeld om bevolkingsgroepen dichter bij elkaar te brengen. Consequentie van deze subsidie-verstrekking is natuurlijk dat elke miss-verkiezing in Zuidoost subsidie kan opeisen. Elke organisator van een dergelijke gebeurtenis beweert tenslotte dat het niet om gluren en commercieel gewin gaat dan wel botte exploitatie van bloot en alle gevoelens die daarbij horen. Het gaat om een carrière-stap van mooie, maar vooral ook intelligente meisjes.  En het publiek komt natuurlijk om elkaar te ontmoeten en bestaat uit Amsterdammers. Wat is er trouwens gebeurd met Miss Charme? En wanneer krijgen we een verkiezing van de Potente Mister?

Het geld voor Missie Kwakoe, 1.500 euro, gaat naar Wi Kon Na Wan, een afro-surinaamse vrouwenclub die zich in verleden bezig hield met het uitdragen van de eigen kultuur.

Uit de pot Wij Amsterdammers gaat ook nog een bedrag van 1.000 euro naar Wi-Sten, die een debat over de onafhankelijkheid van Suriname wil organiseren, as woensdag 34 jaar geleden.

Update kerkenbouw: het spel om de centen

Eergisteren berichtten wij over de Bijlmer mandir, die Els Verdonk zo graag op allerlei manieren wil ondersteunen, en waarvan de voorzitter zegt dat de politiek wel veel belooft, maar....
Die voorzitter, Radan, had samen met een andere voorman, pandit Soochitsingh, tevens belastingambtenaar, 13 jaar geleden een plan rond voor de bouw van een eigen mandir. Er was een bouwlocatie, er was een tekening van een bevriende architect, er was in principe een bouwvergunning, maar het wachten bleef op een ruime bijdrage van het stadsdeel. Die kwam er niet. Er kwam een noodlocatie, waarschijnlijk met hulp van het stadsdeel. En nu die verdwijnen moet, start het spel opnieuw. Voor dat spel om de knikkers gebruikt de mandir een bekende, Bijlmer-Surinaamse methode: afwachten, afwachten, zelf geen initiatief ondernemen tot het stadsdeel over de brug komt, want zo leert de ervaring, het stadsdeel durft het bijna nooit aan om een belangrijke groep 'nieuwe Nederlanders', zoals minister Van der Laan ze wenst te noemen, in de kou te zetten.

Stichting De Bolletrie speelde een aantal jaren geleden eenzelfde spel. Ze exploiteerde een kroeg voor afro-surinamers in een houten keet onder garage Grunder, deed dat als stichting, omdat je dan bij het welzijn hoort en dus zogenaamd niet uit bent op commercieel gewin, docht slechts op subsidiesteun, en weigerde te vertrekken, toen de gehele locatie van de garages Grubbehoeve/Grunder plaats moesten maken voor het Cultureel Educatief Centrum. Er werden de stichting andere locaties aangeboden, maar elk aanbod werd afgeslagen. En men bereikte wat men wilde, een plek in het CEC, hoewel de kroeg daar gezien de doelstelling van het gebouw in het geheel niet thuishoorde. Het CEC diende zoals de naam al aangeeft vooral of eigenlijk uitsluitend een onderwijs-instituut te worden en cultuur mocht er (later) ook plaats vinden. Om het allemaal keurig rond te breien, werd ook nog een sociale poot aan het gebouw vast geknoopt en heette De Bolletrie opeens een huiskamer voor de buurt te zijn. En inderdaad je kan er drinken, eten halen en nuttigen, hoewel het illegaal restaurant heet te zijn, en ook nog dansen. Het heeft een vaste club bezoekers en buurt weet niet beter of het is een kroeg voor Surinaamse mannen die bij mooi weer ook graag op de parkeerplaats rond hangen. De huur van de tent wordt betaald door het stadsdeel, zo'n 65.000 euro per jaar. Het afro-surinaams smaldeel in de Bijlmer was weer geheel tevreden en het stadsdeel maakte nog een andere klapper. Het voorkwam met de subsidie dat er leegstand van het peperdure, met Europees geld gefinancierde gebouw ontstond, dat visitekaartje van de sociale en culturele vernieuwing, inmiddels in handen van een Duitse bankinstelling, die ongetwijfeld een leuk contract heeft met het stadsdeel over vaste, door subsidie gedekte huurinkomsten.

Het CEC werd nog verrijkt met andere, oneigenlijke huurders, zoals een tweede afro-surinaamse kroeg, Faya Lobi, inmiddels dankzij Jude Kehla gesloten; een Ghanese pinkstergemeente, The True Teachings of Jezus Christ People; een grote fitness-instelling van Marcha, en een commercieel restaurant in de kantine van het gebouw, de Smeltkroes.
De Bolletrie beschikt overigens niet alleen over een bar en keuken, maar indirect ook over een sportzaal, die als zodanig bijna of niet gebruikt wordt, en die De Bolletrie in beginsel mocht gebruiken als feestzaal, tot hij als zodanig vanwege onder meer geluidsoverlast werd afgekeurd. Ook leeg in het gebouw: een grote parkeergarage in de kelder. Overdag staan er wat auto's in van het personeel van de Bam, die dichtbij, op winkelcentrum Ganzenhoef kantoor houdt, maar de bewoners uit Grubbehoeve en Grunder, voor wie de garage ook bedoeld was, hebben er nooit gebruik van kunnen maken. Ze hebben een parkeerplaats die regelmatig overspoeld wordt door bezoekers van De Bolletrie, het CEC en De Kandelaar.

PvdA Zuidoost heeft ballen

De kandidatenlijst van PvdA Zuidoost is bekend. En het moet gezegd: de partij heeft ballen. Smeet PvdA Amsterdam veel van zijn huidige raadsleden van de lijst, in Zuidoost mag een groot deel van de onzichtbare fractie opnieuw stilletjes in de bankjes plaats nemen. Grote winnaar is de damesclub van Muriel Dalgliesh, zij lijsttrekker, Maaike Arnhem (beroemd van het buurtfeest) op plaats 3 en Lorna Koenen van de Bijlmer Bewoners Raad op plaats 6. Grote verliezers zijn Jude Kehla, hoewel vorige keer niet op de lijst, nu 9, en Marcel la Rose, ook niet op de oude lijst, maar beiden wilden hoog en Marcel wenste lijsttrekker te worden. Marcel is nu lijstduwer. De beroemde belangen-verstrengelaars werden opnieuw in genade aangenomen: Mala Eckhardt op 12, Ana Alcantara op 13 en Egbert Doest op 20. Bhola en Lalji staan niet meer op de lijst. Hulde voor dit consistente beleid.
Hoogste nieuwkomer, op 8, is Mario Hupsel, de oude trouwe secondant van Wouter Gortzak en gevreesd om zijn pijnlijke omhelzingen; en na Mario komt Billie Kwayie, op 10. Opvallend laag staat Narish Parsan, die ook verkiesbaar is op de Amsterdam lijst en bij de vorige verkiezingen het grote talent heette te zijn. Hij staat nu 7de.
Potentiële stadsdeel-bestuursleden en fractievoorzitter zijn Dalgliesh, Michel Idsinga, Maaike Arnhem, en Henk Boldewijn, de plaatsen 1 t/m 4. Nr. 5 is voor Ama Carr, de dame die beroemd werd vanwege leugen naar de politie.
Tot slot: behalve genoemden en natuurlijk Owusu Sekyere en Randy Stena zijn verdwenen: Peter Bals en Lourens Burgers. En natuurlijk: Harry Verzijl, Els Verdonk en Elvira Sweet, de ervaren rotten, met name Harry en Els.  En als we dan nog even kijken naar representativiteit, de PvdA is tenslotte een volkspartij, dan tellen we 5 afro-Surinamers, 2 Antillianen-Nederlanders, 3 Ghana-Nederlanders, 2 hindoe-suri-Nederlanders, 1 afro-Nederlander en 2 etnische Nederlanders bij de eerste 15. Van hen zijn 8 vrouw. Aantal homoseksuelen onbekend. Verrassende kandidaten: geen. We vrezen dat de PvdA bijzonder weinig keus had.

Op foto: Hupsel en Sweet toen beiden bij de welzijnsclub BZO werkten, zij als manager en hij als boekhouder, later jongerenwerker.

Kerkenbouw in Zuidoost, een repeterende geschiedenis

Het Stadsdeel nodigt alle serieuze partijen uit die een mandir, hindoeïstische tempel, in Zuidoost willen bouwen. Het staat al enige tijd op de site van Zuidoost en Els Verdonk vertelt het vandaag in Het Parool. Het is een verhaal met een voorgeschiedenis.
In 1985 opende de El Taibah Moskee aan de Karspeldreef zijn poort, met dank aan een zeer flinke injectie vanuit een Pakistaanse moslimgemeenschap en de gemeente Amsterdam gaf ook nog 300.000 gulden. Dat werd geritseld door minderheden-ambtenaar Huib de Vet met toestemming van wethouder Louis Kuijpers (PvdA). Een andere baas van Huib, Paul Bos, projectleider Bijlmer Hoogbouw, was des duivels, want de staat hoorde zich niet met een kerk te bemoeien.
De consequenties bleken alras. Ook de hindoestanen claimden een religieus gebouw, en daarvoor moest de gemeente de geldbuidel trekken. Ze lieten alvast een schets maken van een reusachtige mandir, inclusief hotel. De aangetrokken architect was Paul Haffmans, ontwerper van de sociaal-culturele wijkaccommodatie Ganzenhoef (inmiddels allang gesloopt) en de moskee. De gemeente weigerde eventueel te subsidieren en de hindi's (bijna uitsluitend Surinamers in die tijd) schiepen zich een buitentempeltje achter de garage van Gerenstein, waar de toenmalige pandit (hindi-priester) woonde. Er kwam ook nog een claim van Orlando Lont, die vreesde dat de creolen (oud woord voor afro-surinamers) met lege handen zouden blijven. Hij wenste een winti-tempel van de overheid.

De tijd tikte door. De gereformeerden bouwden van eigen geld een nieuwe kerk op het Gulden Kruis en de hindi's verwierven een noodgebouw-mandir achter Egeldonk. De Jehovah-getuigen bouwden een kerkelijke stulp in Geinwijk en de Pinkstergemeente metselde een gebedsruimte onder de garage van Kruitberg/Kikkentein. Inmiddels zit die kerk in het voormalige Crea-gebouw tegenover de moskee.
Het stadsdeel en Rochdale (toen nog Patrimonium) ontfermden zich over de hallelujah-gelovigen uit West-Afrika. Via een ingenieuze constructie kwam een zalencentrum van de grond, waar de kerken voor 'weinig' geld konden kerken. Het gebouw De Kandelaar. De pastors kregen huurwoningen in een deel van Grubbehoeve dat als bestemming 'koopwoning' had. De woningen worden vooral gebruikt als kantoor en opslagplaats en volgens het stadsdeel vallen ze nu onder het kopje 'maatschappelijke voorzieningen'.  Er werd ontheffing verleend op het vigerende bestemmingsplan.

De nood-mandir moet inmiddels verdwijnen, plaats maken voor nieuwbouw. En wat blijkt uit Parool-artikelen, de hindi's hebben ruzie met elkaar over welke mandir ze waar willen neerzetten en tegelijk schijnt er (een schamele!) 250.000 euro in kas te zetten voor de nieuwbouw van Devi Dhaam. Een aantal gelovigen kerkt inmiddels al op andere plekken.
Dus daarom schiet de overheid te hulp. Job Cohen zei ooit ook dat religieuze organisaties in uitzonderlijke gevallen ondersteund moeten worden. Dat geldt blijkbaar als men niet wenst te sparen en geldacties te organiseren zoals ooit de gereformeerden van De Nieuwe Stad deden, en de Jehovah-getuigen en de Pinkstergemeente.
Dat de steun van Els cs blijkbaar onbekend is bij een aantal hindi's en als die er is, gewantrouwd wordt, blijkt uit een uitspraak van Karan Jagdewsingh, voorzitter van Devi Dhaam. Hij zegt een paar dagen geleden in Het Parool: "De plannen voor een nieuwe mandir liggen klaar. We zijn in gesprek met de politiek. Dat is niet eenvoudig. De politiek zegt veel, maar je kunt er niet op vertrouwen. Men zegt: na de verkiezingen kijken we wat we voor jullie kunnen doen."

Verschil in perceptie

Onlangs waren er de algemene beschouwingen over de begroting van komend jaar. Normaal een hoogtepunt in het bestaan van de Stadsdeelraad. Via de begroting zet je uit wat je volgend jaar gaat doen. Wim Mos van OZO schreef er dit over: Het schouwspel van de algemene beschouwingen die vanavond in de deelraad werden gehouden was het dieptepunt uit deze bestuursperiode. Het voorstel van de oppositie, nadat er om half elf nog niet één woord van discussie was gewisseld, om maar met z'n allen naar huis te gaan, werd gretig door de PvdA omarmd.
En Elvira Sweet schrijft er in haar dagboek van deze week als volgt over: Gisteren hadden wij de laatste algemene beschouwingen van deze bestuursperiode. De diverse bijdragen van de fracties werden gekenmerkt door een grote betrokkenheid en trots en een gedeelde zorg over de schietincidenten in het stadsdeel. Er zijn op dit terrein voorstellen gedaan die uiteindelijk zullen leiden tot het indienen van moties.

Update Black Horse

Het verhaal over Roy Ristie heeft tot enig rumoer geleid. TamTam op de site van Henk de Boer. een telefoontje van Mart vd Wiel, lijsttrekker OZO/D66, een email van Gerbrand Kranendonk, kandidaat stadsdeelraadslid D66, een reactie op deze site van een zekere Lisette van Hees. Geen woedende Ristie aan de lijn. Geen boze vrinden van Roy.
Mart vertelde dat het ontslag bij de VPRO pertinent onjuist was. Hij had daarover een email van Haasbroek. Van Jan of Nico vroeg ik, maar dat wist ie zogauw niet. In ieder geval: broer Jan was in die tijd, begin '80, directeur radio VPRO. Die moet het dus weten als zijn geheugen goed is. En dan komen we op juridische haarkloverij. Spreek je alleen van ontslag als het om een personeelslid gaat, of niet als als het om een freelance presentator gaat. Ristie was indertijd laatste, van het programma Black Star Liner, het eerste Surinaamse radioprogramma in Nederland olv Dave van Dijk, niet zo lang geleden overleden. Ook Frits van Eyck, nu baas Razo, werkte aan dat programma mee.
Over zijn ontslag bij Radio Stad Amsterdam olv de vermaarde Leo Jacobs verhaalde Ristie zelf in een interview met Rene Swaab in de Nieuwe Bijlmer van 1986, toen op de zaak werd terug gekeken. Ristie verkoopt zijn heulen met de 'vijand', indertijd de Centrumpartij, als een provocatieve poging om het dieper liggende racisme bloot te leggen. Dat had dus niet iedereen door. Ristie was toendermaals net zoals Roy Groenberg en Axwijk oprichter/lid van de Beweging Politieke Realisten, die met behulp van de CP wilde bewijzen dat Nederland inderdaad racistisch was. Er waren ontmoetingen tussen beide clubs. En racisme bloot leggen is behalve een edele daad ook een beproefde methode om achterban te winnen en geldstromen los te weken.

Radio mArt is mede door Ristie opgericht, maar rond 1984 was er een bestuur met ondermeer Hannah Molly, waar ook de radiomakers deel vanuit maakten. Schrijver dezes zat er bij en een joods echtpaar uit Amsterdam Zuid, dat de salsa deed. Ristie werd ontslagen omdat hij als manager geld achterover drukte, zeg maar de reclame-inkomsten. Toen hij zijn ontslag zag aankomen, bracht hij een zogenaamde redactie in het radiostation, die ook na zijn ontslag daar aan het werk kon blijven. In die redactie zaten ondermeer de twee vrouwen van de kunstenaar John vd Leende, die domicilie hield in het Ganzenhoef atelier Kofu. Radio maken deed die redactie niet, wel blanke medewerkers voor racist uitschelden en de uitzenddraden doorknippen als ze midden in een programma zaten. Ze mochten blijkbaar hun gang gaan, want ze werden nooit de deur uitgezet. Op zeker moment besloten een aantal mensen, waaronder genoemd echtpaar, de Surinaamse voorman Henry Strijk en schrijver dezes alle spullen midden in de nacht weg te slepen om mArt te kunnen blijven voort zetten. Dat hebben we gedaan en mArt bestaat nog altijd. Grappig is nog dat Ristie overal verkoopt dat zijn mArt niet hetzelfde is als de Mart van nu, zoals hij die mArt betitelt. Het logo is evenwel niet verandert en terecht niet.

Henno Eggenkamp

Parsan op 14, V6

De PvdA Amsterdam heeft zijn kandidatenlijst voor de gemeenteraad rond. 1, 2 en 3 zijn de huidige wethouders Asscher, Gehrels en Ossel. Die gaan dus voor een nieuwe termijn, nr. 4 is Hans Weevers, ex-stadsdeelvoorzitter en nu adviseur Woonbond, en zal wel fractievoorzitter of ook db-er worden. Lijstduwers zijn Cox Habbema en Marcouch. Geen verrassende namen op de lijst van 29, behalve wellicht ex-provo Luud Schimmelpennick (16). Wel veel bestuurlijk ingestelde personen, zoals (ex) stadsdeel-bestuurders, die met de halvering van het aantal stadsdelen een andere plek in de partij moeten zoeken. Ook een weinig etnische lijst: 2 'Turken' (9 en 21), 2 'Marokkanen' (17 en 29), 2 'afro-surinamers', - Peggy Burke (zat al in de raad en vertoeft nu op  plaats 19) en Robby Rijssel (26) -, en een 'hindoe-surinamer', onze eigen Narish Parsan (14, zie foto), die in ons stadsdeel soms van zich liet horen. Zie verder link PvdA zuidoost.

Jude Kehla en de PvdA, V5

Bij de samenstelling van het vorige DB in het stadsdeel werd Jude Kehla er op het laatste moment bijgehaald. Het Db moest met een 5de lid worden uitgebreid omdat er volgens de PvdA anders te weinig 'zwart' in het bestuur zat. Het werd de socioloog uit Kameroen, die al eens raadslid voor dezelfde club was en in die periode de nakomelingen van de blanke slavenhandelaars er eens een keer flink van langs gaf. DB-er Jude ontpopte zich als een man met een eigen mening en bond de strijd aan met het subsidiëren van etnische clubjes, alleen omdat ze een bepaald etnisch smaldeel vertegenwoordigen. Jude won. En nu wil Jude terug als db-er, naar het schijnt het liefst als voorzitter. Hij wil zijn beleid afmaken, bijvoorbeeld ook op het gebied van schuldhulpverlening. De PvdA loopt evenwel niet met hem weg. Lees verder het interview met Jude in De Pers.

Slavinnen van God

Nizaar Makdoembaks, het luidkeelse en soms ook dronken raadslid van Solidariteit Zuidoost, al een tijdje zonder zetel, doet weer van zich spreken. De niet meer practiserende dokter schreef een boek over Ghanese en vooral Nigeriaanse prostitutienetwerken, die zich bij sommige hallelujah-kerken hebben ingenesteld: De Slavinnen van God.  De pastor brengt desgevraagd het gewenste 15-jarige meisje langs, maar ook de eigen moeders doen dat. Volgens Makdoembaks worden de meisjes er ook in  geluisd door loverboys en voodoo-praktijken, en worden de criminelen beschermd door ambtenaren en politiemensen.
Een verslaggever van het Nederlands Dagblad ging met Makdoekbaks op reportage. Ze belanden in een Bijlmer cafeetje waar aan de tap een geel-zwart bordje hangt: 'zoenen verboden & condooms verplicht'. Via de Amsterdamse barmedewerkster zitten ze op zeker moment tegenover twee dames. Een van hen is de 40-jarige Surinaamse Nora die in de thuiszorg werkt en best wat wil bij verdienen. Een dag met eten en uitgaan kost 250 euro. Een uurtje kan ook, maar aan pijpen doet ze niet. Dan vragen de heren om een jong meisje. Ze kent er een van 15, 'heel vol, echt een vrouw, mooi kontje'.
Vervolgt de reporter: 'Ze gaat maar school, maar heeft ook klanten. Haar moeder brengt haar dan. Na negen koffie hebben we een kind.'
Het verhaal van moeders die hun hoererende dochters langs brengen, kennen we van Bernadette de Wit, die er een keer over schreef. Zij noemde als afspreekcafe de tent van Heuft.
En het verhaal van Makdoembaks is natuurlijk verre van onwaarschijnlijk als je bedenkt dat veel mensen uit West Afrika illegaal zijn, iedereen pastor kan worden, en kerken uit de aard der zaak nauwelijks verdacht zijn. Op zich prima dekmantels. En migrantenbendes verdienen hun eerste inkomsten bijna altijd met prostitutie. Makdoembaks verhaalt ook nog over een Nigeriaanse bendeleider die zich binnen de PvdA goed wist te verkopen, maar gepakt werd op een zwendel met gesubsidieerde computers voor zijn kerk. Hij schijnt weer in business te zijn.
Makdoembaks heeft het boek via zijn eigen uitgeverij, het Tribunaal, uitgebracht, het kost 24,75 bij internet boekhandel Van Stockum. Meer info op zijn website: www.solidariteitzo.

Wereldmuziek is niet urban

Met Youssou NDour is Rokia Traore een van de grootste zangtalenten van Afrika, hij uit Senegal, zij uit Mali. Afgelopen zondag trad ze op in De Melkweg. Maar helaas, haar ijle zang, haar perfect gestyleerde muziek met fijnzinnige ritmes, die zoals zoveel West-Afrikaanse muziek de luchten boven de steppen kan doen zinderen, kwam in de kleine, volgepropte en zweterige zaal niet tot zijn recht. In de Melkweg-zalen met hun grote binnen-bar en open en dicht klappende toegangsdeuren hangt ook altijd een sfeer van een gezellig uitje. Muziek lijkt er nooit het belangrijkste. Er zijn ook altijd mensen die esoterisch gaan dansen, springen en schudden met haren. Die komen zichzelf even uitleven en indruk maken. Bij Rokia bestond uit het publiek niet uit jong en (black) urban, maar uit koppels en dames gezelschappen, veelal 40 en veel ouder, die je tegen komt bij wereldmuziekfestivals, de Nederlandse burger die het beste met de arme wereld voor heeft. Er waren ook een paar mooie Malinese meiden in perfecte uitgaans-tenues. Het was helaas een bevestiging van andere ervaringen. De zogenaamde wereldmuziek trekt vooral een blank, goed opgeleid publiek. Maar, als het Stadsdeel het Kwakoe Festival straks gaat helpen bij zijn programmering, dan zou dat kunnen veranderen. Maar dan moeten alle kramen natuurlijk wel even hun eigen boemboem uitzetten.

Verkiezingen 4: OZO's black horse

Hij werd ontslagen bij de VPRO en Radio Stad vanwege politiek troebele uitspraken, hij moest als directeur van Radio Mart het veld ruimen vanwege financiële malversaties, hij was betrokken bij mislukte zomercarnavals in Amsterdam en Zuidoost, maar een ras-opportunist komt altijd weer op beide pootjes terecht. De communicator Roy Ristie is alweer een aantal jaren in Zuidoost woonachtig en aanwezig. Hij werd door MP-bureau ingehuurd om Surinamers bij de Bijlmer Vernieuwing te betrekken, werd lid van het 4-5 comité en richtte verleden jaar met ondermeer Henk vd Belt een comité op dat Pa Sem aan een borstbeeld bij het Bijlmer Monument moet helpen. Ondertussen is hij ook nog de drijvende kracht achter de herdenking van de afschaffing der slavernij op het Surinameplein.
Henk, inmiddels van D66, vindt dat de Bijlmer politiek mensen als Roy nodig heeft, en voor OZO is Roy een waarschijnlijk diep gewenste stemmentrekker, hoewel hij zichzelf niet als politicus wenst te benoemen, maar kiest voor titels als 'volksvertegenwoordiger' of 'politiek ondernemer'.  Officieel staat hij nog niet op de lijst, die wordt pas bekend op 1 december of daaromtrent, maar op zijn eigen site verwees Mart vd Wiel, lijsttrekker OZO/D66, al naar een interview met Roy op de site van Blondje, en daarin bewijst Roy de multicul newspeak geheel in de klauw te hebben. En toen Henk de Boer zich op zijn site een grapje dacht te kunnen veroorloven met de tekst 'jacht op Surinamers geopend' , - want Roy naar OZO, Leeuwin lijsttrekker bij Groen Links en Bissesar bij de SP -, strafte Roy dat meteen af. Hij was voor heel Zuidoost en zijn afkomst was van geen belang. En tegelijkertijd maakte hij zich geheel naar Surinaamse gewoonte nog belangrijker dan hij was. Hij was een 'stakeholder' van onze samenleving ofwel een man waar je niet omheen kan.
Gisteren bewees Roy zijn kracht als ritselaar en pr-vakman. AT5 troonde hem als as politicus naar het zo in negatieve belangstelling staand winkelcentrum Holendrecht. Roy knoopte een joviaal praatje aan met enkele jongens die de capuchon over de kop trekken en hield hen voor, dat je een droom moest hebben. Hij deed gezellig met een oud vrouwtje en wie kwam er tenslotte in beeld lopen: onze bekende Surinaamse zangeres Annemarie Hunsel. Kon het nog handiger geregisseerd zijn, of is toeval nog mooier. Met OZO komt het wel goed, hoewel Roy beter meteen aan het stadsdeel verhuurd kan worden. Als communicator is ie onverslaanbaar. Samen met Elvira zou hij een pracht van een koppel kunnen vormen. Bestudeer ook een van Roy's laatste producties: Brasafair

Wie wordt Miss Glije

Amsterdam Zuidoost is een sexy stadsdeel. Vroeger hoorde je veel op straat: 'Pss, schatje, wil je een mooi bruin kindje'. In West veel dikke meiden in zakjurken, met van die vreselijke hoofddoeken en zo'n ongeschoren baard als voorzitter. Wij hebben de best gekleedde stadsdeel-voorzitter van Amsterdam en daarbuiten, jongens met het broekkruis op de knie en vettige meisjes in heel strak. Vanmorgen haalde ik bij de bakker nog drie flyers op: allemaal sexy feestjes: hindi-divas, een verjaardagsfeestje voor 34 jaar Srefidensi (onafhankelijkheid Suriname) met een Miss Glije-verkiezing, en een 'sexyz'-party. In en op het gebouw van De Kandelaar - het Bijlmer vaticaan van Ghanese Bijlmer Halleluja Jezus - ontwaarde ik nog flyers van een Ghanese Miss-verkiezing (zie Face of Ghana), dat onder meer gesponsord wordt door Stadsdeel Zuidoost. Weer thuis en aan de koffie probeerde ik uit m'n hoofd te tellen hoeveel kapperszaken we hebben en hoeveel winkels met neppruiken en in te vlechten haarstukken, de zogenaamde hair- extensions: 20-30 of toch meer dan 50, de illegalen mee geteld. Wat zou onze economie in Zuidoost zonder het uiterlijk vertoon nog voorstellen en zou dat schelen in de schuld-hulpverlening? Geen idee. En ik herinnerde me wat een mooie vrouw me ontdaan vertelde over meisjes op het Augustinus College in de Bijlmer, met te korte rokjes, met een uit de jurk vallende borst, en soms zonder onderbroek. De fotograaf Raimond Wouda had ze gefotografeerd voor zijn project 'School', een fotoboek over leerlingen van middelbare scholieren. Hij was er vlak voor een schoolfeest in de aula. Hij vond het nodig de foto die hij daarvan maakte later te retoucheren: borst naar binnen, rokje langer. De foto is ook niet op zijn site te vinden.

Leve papa

Van Orville Breeveld ontvingen we het volgende bericht:

Hierbij stuur ik u namens de Vitamine V groep een uitnodiging voor onze eerste officiele Vitamine V editie volgende week 19 november in het Bijlmerpark Theater. 19 november is tevens de Internationale Dag van de Man.

 

Als Vitamine V vaders voelen wij ons verantwoordelijk voor onze kinderen, maar zien ons vaderschap nog meer als een voorrecht dat we willen delen met zoveel mogelijk ouders en kinderen. Omdat we weten dat het uiteindelijk zal leiden tot een betere kwaliteit van het leven van onze kinderen en de kinderen die zullen komen. En er is nog heel veel te doen om dat te realiseren. Allereerst moet er open en eerlijk over worden gepraat.  Kempi, Waldi Neijhorst, Dret, Robby Coblijn, Roy Ristie, Redley Jakoba en anderen realiseren dat ook en zullen donderdag in ronde tafelgesprekken hun ervaringen en visies met ons delen. Wij nodigen u ook uit om aanwezig te zijn in het publiek en indien gewenst tijdens de publieksronde te reageren op wat u gezien heeft.

 

Dit is een eerste officiële editie van Vitamine V. De Vitamine V werkgroep komt sinds juni iedere dinsdag bij elkaar om te brainstormen over acties die we rondom het vaderschap kunnen doen. In gesprekken die we de afgelopen maanden hebben gehad zijn we er steeds meer achter gekomen hoe precair dit onderwerp is. Anderszijds is het klassieke beeld van de weggelopen vader onder Antilliaanse en Surinaamse ouders en kinderen nog steeds levend, maar doet met name de nieuwe generatie het anders. Dat verlichte beeld willen wij met Vitamine V delen met de omgeving waarin wij leven. Wij hopen dat ook in andere delen van Amsterdam Vitamine V gaat leven en dat andere vaders uit andere culturen en kringen de handen ineen willen slaan.

Rassenpolitiek

Een Leidse professor vertelde zijn studenten in het begin van de 2de wereldoorlog dat het Joodse Volk niet bestaat, net zomin als het Arische Volk (uit: het programma over de 2de wereldoorlog, het deel van afgelopen zondag). De Israëlische professor Shlomo Sand konkludeerde na een uitgebreide studie, dat het Joodse Volk een uitvinding is van zionisten uit de 19de eeuw, die blijkbaar behoefte hadden aan een eigen staat, zoals ook een aantal Duitsers die toen hun eigen keizerrijk schiepen. Om zoiets te realiseren is het handig als je kan wijzen op gemeenschappelijke wortels, een gezamenlijk geloof, een gedeelde voorvader (bijvoorbeeld Abraham of toch Sarah?), die identiteit geeft en je onderscheidt van anderen. Je leert er ook van om anderen uit te sluiten, wel zo handig als je je bedreigd voelt. De zionisten en nazi's construeerden dit bewijs. Laatsten vonden zelfs de ras-kenmerken uit. Sand vertelt vandaag in De Volkskrant dat ook het Palestijnse volk een fictie is, net zo'n ratjetoe qua afkomst als de Joden. Joden zijn allerlei mensen en allerlei volken, want hun kultuur en geloof werd al voor en na Christus door vele anderen overgenomen, en nog steeds kan iedereen 'jood' worden die zich tot het joodse geloof bekeert. Dat geloof bestaat natuurlijk wel, net zoals de Israëlische staat. Je bent Israëliër omdat je in dat land woont. En als je wilt, kan je daar of elders het joodse geloof omarmen. Konklusie: Israël is niet van het Joodse Volk.
En zo ben je Nederlander als je in Nederland woont. Dat is een leuke boodschap voor racisten. Het verhaal van Sand is wellicht een vervelende voor al die mensen, die hun eigen identiteit ophangen aan dat deel van hun genen dat hen het meeste baat verstrekt. De afro-surinamer bijvoorbeeld, die zijn 'joodse', nederlandse, hindoestaanse en/of indiaanse wortels miskent en kiest voor een afkomst die hem/haar trots en slachtofferschap oplevert. Het is tevens een politieke keus, het benadrukken van: ik hoor niet bij jullie. Ik ben geen Nederlander.

Herrie in zuidoost neemt toe

Men zegt dat de Bijlmer een imago-probleem heeft. Ja, dat gebeurt je als je de helft van de echte Bijlmer gaat slopen. Dat is er blijkbaar iets grondig mis gegaan. Een oplossing is het bedrijven van facade-politiek, het opkrikken van je imago met een mooie buitenkant. Je spreekt de ambitie uit dat je na het centrum van de oude stad het tweede uitgaansgebied van regio Amsterdam en daarbuiten wil worden. Laat de consument van een leuke avond maar komen.Je legt een rode loper uit, noemt die Arena Boulevard, en zegt: kijk eens wat we hebben: de Arena, Pathe, Heineken Music Hall, Palazzo (zie foto, Herman met andere BN-ers tijdens de opening), en straks ook nog de Dome (Getz schijnt overigens definitief niet te komen). Tuurlijk komt er volk, het loopt naar binnen en weer naar buiten. Het heeft geen zin in de Bijlmer te blijven hangen. Je kan er niet dansen, niet lekker en betaalbaar eten, geen feestje bouwen, niet naar de hoeren of een galerie. Wel met de roltrap omhoog en omlaag in die pracht van een Bijlmer station.
De ambitie blijft evenwel overeind, want als de PvdA de stad van de toekomst - de Bijlmer van '65 - kan bouwen, dan kan ze zeker ook het leven van de mens veraangenamen. Meer evenementen dus, besliste onlangs het db-bestuur in zijn vergadering van 10 november jl, bijvoorbeeld door het afschaffen van precario om het voor alle evenementen-organisatoren goedkoper te maken. Precario is een belasting die een gemeente kan heffen als je op gemeentegrond opstallen neerzet, zoals tenten, terrassen, podia etc. Opheffing daarvan betekent dus subsidie-verlening en minder inkomsten voor het stadsdeel.

Gelukkig beseft het stadsdeel dat er nog een nare kant aan meer evenementen zit: toenemende overlast. Het wil het oplossen door een ander vergunningstelsel en communicatie met de bewoners. Hoe communiceer je overlast? Het zijn geen echt geruststellende woorden. Zeker niet voor de bewoners rond het Anton de Komplein, die dit jaar bijna 3 maanden lang geconfronteerd werden met de pokkeherrie van ondermeer Kwakoe, Mela, Dancing for the Kings etc. Helaas nog geen woord over duidelijke maatregelen tegen die overlast, bijvoorbeeld minder evenementen op het plein (wat dus in het algemeen niet nagestreefd wordt, meer evenementen zijn het doel), geluids-begrenzers en opdracht aan de politie om op te treden.
In dezelfde vergadering prees het bestuur zich ook weer gelukkig met het Kwakoe Festival, want volgens het buro Topstad Amsterdam is het festival het een-na-best bekende evenement in de stad. Het buro had ook een paar aanbevelingen: het stadsdeel zou moeten helpen bij het realiseren van een beter programma-aanbod (dat is blijkbaar ondermaats, maar wel 300.000 bezoekers!), extra aandacht voor bijzondere doelgroepen en eerder zeggen welke stichting het mag organiseren. Het bestuur vermeldt (nog) niet of het deze aanbevelingen overneemt. Wij zouden zeggen: draag het festival over aan een professioneel bureau en stop met die rare stichtingen van kwaad- of goedwillende amateurs.

Marokkanen winnen opnieuw

We hebben geen idee of stadsdeel-voorzitters er een onderlinge competitie op nahouden. Wie haalt het meest de pers, wie verschijnt het meest op de buis, wie heeft het leukste stadsdeel? Ongetwijfeld is er wedijver. Ook grote mensen kunnen zielig jaloers zijn. Met dank aan het islamdebat en Wilders zijn de meest spraakmakende voorzitters de Marokkanen Marcouch en Fatima Elatik. Twee voorzitters met een verhaal, en PvdA-voorman Asscher wil zelfs niet verder in de politiek als Marcouch geen lijsttrekker in Nieuw West wordt. Elatik is nu door de lezeressen van Cosmopolitan uitverkozen tot politicus van het jaar. Dat zijn geen leuke berichten voor Blakka Foto. Er moet toch een afro-surinamer te vinden zijn, die die Berbers verslaat? Of moeten we onze hoop vestigen op een Ghanees?

Verkiezingen 3: OZO/D66

Er is nieuws. OZO schijnt zijn lijst rond te hebben, met op 1. Wim Mos, 2. Tineke de Boer en 3. Roy Ristie en 6. Maria Tiggelaven (ex-VVD). De lijst van D66 moet nog vastgesteld worden. Op die lijst staan ondermeer: Gerbrand Kranendonk (ex-PvdA), Henk vd Belt (ex-Leefbaar Zuidoost) en nog een dame die bij Groen Links zuidoost zat. Beide lijsten moeten nog tot een lijst worden samengevoegd. Lijsttrekker is in ieder geval Mart vd Wiel.

Gesjoemel bij Grubbehoeve

In strijd met het vastgelegde maaiveld-ontwerp voor Grubbehoeve, de buitenruimte dus, wordt momenteel op een doorgaande verbinding een 12 meter lang en 2,5 meter breed omhekt speelgebied aangelegd voor een kinderopvang. De aanvraag was in eerste en tweede instantie door dienst doende ambtenaren afgewezen, maar db-lid Harry Verzijl besliste anders, zo hoorden wij uit zeer betrouwbare bron.  De speelplek moest er komen, hoewel er, voor zover wij hebben kunnen nagaan, nog altijd geen officiële vergunning voor is afgegeven. De aanvraag werd tot heden niet op de stadsdeel-pagina's van het Stadsdeel in De Echo gepubliceerd en we hoorden dat hij ook nog bij de ambtenarij in de afhandeling voor publicatie zat. De Vereniging van Eigenaren van de Grubbehoeve, waartoe het pand op nr. 40 behoort, is tot heden niet ingelicht.
Het pand werd in 2008 door twee heren gekocht ten behoeve van Borad & Partners export cargo services. Die zat er een tijdje en verhuurde het pand dus aan een kinderopvang. dat al in vol bedrijf was toen de GGD binnen stapte en dreigde met sluiting als er geen buiten-speelplek werd aangelegd, want zo is dat vastgelegd: geen opvang zonder speelgelegenheid in het groen. En toen stapte de bazin van de opvang dus naar Harry. En die kon het blijkbaar niet over zijn hart verkrijgen haar in de steek te laten nu ze zonder veel kennis van zaken een eigen bedrijfje was begonnen.
Borad seinde de VVE over de verhuur niet in, hoewel dat per reglement vereist is. De leden van de VVE moeten met verhuur accoord gaan, want het gaat tenslotte om gezamenlijk eigendom. En vervolgens weigerde Rochdale - de grooteigenaar in Grubbehoeve - iets aan de zaak te doen, omdat een eigenaar aan iedereen mag verhuren.
Daarom had Rochdale ook indertijd het pand aan Borad verkocht. Borad voldeed niet aan de eisen van het bestemmingsplan voor Grubbehoeve, zoals geen detailhandel, en op de plek waar Borad zat: alleen sociaal-culturele voorzieningen.
Er worden dus welbewust regels overtreden. Zo voldoen vele bedrijven in de plint van Grubbehoeve niet aan regels van het bestemmingsplan. En ze voldoen ook niet aan het uitgangspunt dat daar, exclusief de kooppanden, alleen ruimte zou komen voor (door)startende ondernemers, zodat men, het stadsdeel en Rochdale, gebruik kon maken van Europese subsidie, zoals een bordje op de flat trots vermeldt. Allemaal bedoeld voor de sociale vernieuwing. Het bestemmingsplan zegt zelfs dat er in Grubbehoeve alleen bedrijven mogen komen, die gekoppeld zijn aan een daarboven gelegen eigen woning. De meeste bedrijfsruimten missen zelfs deze woning. Ondanks brieven over deze zaak heeft het stadsdeel nog niet ingegrepen.
De verhuur lijkt ook gestopt. Er staan nog altijd panden leeg. Enkele huurders zijn alweer vertrokken, een zelfs binnen een paar maanden, ook een kinderopvang, die 'zijn' ruimte nu aan derden wil verhuren.
En met de verkoop van appartementen gaat het ook niet best. Nog enige tientallen onverkocht. Een aantal woningen, sommigen pas 1-2 jaar geleden gekocht, staat al tijden in verkoop. En een paar grote koopwoningen worden 'illegaal' door Rochdale verhuurd als kantoor- en bespreekruimten voor de Kandelaar-kerken. Officieel heten het pastors-woningen te zijn. Een ontheffing voor verhuur van verkooppanden, zoals vereist, is door het stadsdeel niet afgegeven.

Verkiezingen 2: de VVD

De VVD heeft al een tijdje zijn lijstje voor de komende verkiezingen klaar, zo blijkt. Nummer 1 is natuurlijk Emile Jaensch, het huidig db-lid. Nummer 2 is huidig fractievoorzitter Eddy Meyer en op drie komt out of the blue: Andro Dwight Bottse, een ondernemer. Laatste startte zijn carrière in de Bijlmer, toen hij door het Stadsdeel werd benoemd tot lid van de Raad van het Bestuur van Swazoom, net zoals ondermeer Hannah Molly. De raad die zijn directeur aan de kant zette, omdat hij wel met het Stadsdeel wilde knokken over onterechte bezuinigingen op Swazoom. Dat kostte hem dus de kop. Bottse richtte dit jaar ook met John Goring, eveneens een VVD-er en lid Raad van Bestuur van het inmiddels opgeheven Maazo, de stichting op, die met ingang van dit jaar het Kwakoe Festival mocht organiseren.
Zou de VVD Bottse al verteld hebben dat hij zijn functies bij Swazoom en Kwakoe moet opgeven als hij lid van de deelraad wordt, of heeft de club hetzelfde uitgangspunt als de PvdA, dat men raadslieden zoekt die met 'hun poten in de modder staan', zoals PvdA-voorzitter Bolte opmerkte inzake de drie die van belangenverstrengeling beschuldigd werden.

Zwarte benepenheid

Eerst was er een afrosurinaams raadslid dat heel erg boos werd omdat op een Bijlmer buurtfeest een blanke band speelde. Nu is er ook een andere afrosurinaamse VIP van vrouwelijke kunne, die zich beklaagde dat op de Imagine IC expositie 'A Soothing Song' geen 100% zwarte dame in beeld was.
A Soothing Song laat op 12 schermen 12 verschillende migrantenvrouwen in eenzelfde luxe burgerhuis zien, die een gelijk wiegeliedje voor hun baby zingen, zoals Disney World dat zou doen. In dat door de expositiemakers gemaakte liedje zingen ze ondermeer dat ze zo blij zijn dat kindje in Nederland geboren is. Tja, dat lijkt toch enigszins op een uiting van marxistische-leninistische dictatuur. Dankbaarheid voor vadertje Stalin. Wellicht nog erger is, dat de expo de mythe van het 'roze-baby' moederschap in stand houdt. Daar had onze VIP best iets over mogen zeggen.

Verkiezingen. deel 1

De strijd om het lijsttrekkerschap van de PvdA schijnt zich toe te spitsen tussen Muriel Dalgliesh en Marcel la Rose. Muriel is huidig fractievoorzitter, werkt bij een vakbond en is dik aan met de afro-surinaamse meiden in haar club. Marcel is ex-directeur Kwakoe jongerencentrum en Kwakoe festival, ex-secretaris van de bedrijvenvereniging zuidoost, bestuurt (de?) de Muziekschool en solliciteerde ooit voor de functie van stadsdeel-secretaris. Om zijn kandidatuur in het zonnetje te zetten, werd onlangs een soort party met discussie voor Marcel georganiseerd.
Helaas zijn beiden niet het type charismatisch leider, die de situatie in Zuidoost weer een flinke push geven en zicht geven op nieuwe horizonten. Ze lijken meer van het carriere maken. En daar is natuurlijk op zich niks mis mee, maar het wordt tijd dat de grootste partij weer iets van visie en nieuw beleid laat zien. Het is momenteel wel een ontzettend brave zooi. Weg met dat benepen en knullige multicul-gedoe, weg met dat oppoetsen van stenen. Het is tijd voor een nieuw gezicht en de kleur daarvan is wel het minste belangrijke, net zoals het geloof, de sexe of het uiterlijk.

Zie voor de PvdA in Amsterdam West. Lees ook

Wie vertrouwt de overheid?

Er zijn mensen die geloven dat de overheid via de Mexicaanse griepprik een chip wil plaatsen, die de burger tot slaaf maakt en 25% van de risicogroepen weigert de prik te nemen. Het tekent het wantrouwen tegen de wetenschap en de overheid.
Een ander getal. Donald Kalff, ex-manager bij Shell en auteur van Modern Kapitalisme, vertelt De Volkskrant (artikel Bezem door het management, zat. jl.) dat in de hogere echelons van bedrijven de managers 30 tot 40% van hun tijd besteden aan het veilig stellen van eigen positie. Dat moet dus ook gelden voor bijvoorbeeld politici, in ieder geval de hogere geplaatsten.
En dan nog een getal: 15% van alle raadsleden stapt in zijn zittingsperiode op: 60% van de 25% van alle raadsleden die tussendoor opzeggen. De andere 40% wordt wethouder.
Nog niet uitgerekend is hoeveel (stadsdeel)raadsleden in hun periode overstappen naar een andere partij dan wel hun periode vooral inactief doorbrengen. Ook dat moet een behoorlijk percentage zijn.
Alleen in zuidoost zijn er al drie overgestapt, zijn er zo'n 3-4 voor een tijdje aan de kant gezet, en wordt van het gros der deelraadsleden nooit iets vernomen, net zoals overigens bij de gemeenteraad. Enige visie op het stadsdeel wordt door de fracties in het geheel niet gecommuniceerd. Voor de buitenstaander moet het een pot nat zijn en voor de oppervlakkige volger der politiek lijken er alleen machtsspelletjes te bestaan.
Het zijn gegevens, die het vertrouwen in de politiek niet vergroten.
Een manier om dat vertrouwen weer aan te zwengelen is voor de komende verkiezingen het opvoeren van kandidaat-stadsdeel-raadsleden, om maar even bij ons gebied te blijven, die hun vak als volksvertegenwoordiger en controleur van het bestuur verstaan, die zich bijgevolg regelmatig laten zien en horen, niet op voorhand bezwijken voor de gladstrijkende fractie-discipline, er een visie op na durven te houden en die ook uitdragen. Ze mogen hun werk niet als een baantje beschouwen dat hun inkomen aanvult. IJdel zijn mag wel, want dat kan werklust veronderstellen.
We hopen in de komende tijd en met uw steun alle kandidaat-raadsleden langs deze meetlat te leggen.

Spookorganisaties in Zuidoost?

Op deze plek stond een verhaal over een aantal organisaties, dat we uit primaire verwondering geschreven hadden. Het leverde teveel suggestieve veronderstellingen op, zo leerden we. Reden om het te verwijderen.

Nieuwe kansen voor migrantenleiders

Belgen, Duitsers, Polen, Afghanen, Iranezen en bijvoorbeeld Chilenen, waarbij de laatste 4 groepen op zeker moment in grote aantallen binnen kwamen, hebben in de Bijlmer nooit een speciale behandeling gekregen, laat staan dat ze subsidie voor een eigen (welzijns)organisatie kregen. Met name de Surinamers - en later de Antillianen - hadden dat geluk wel. Als binnenlandse migrant hoefden zij niet op eigen kracht vooruit. Nederland had blijkbaar wat goed te maken. Misdaden uit het verleden, die er omgekeerd toe leidde dat terug migrerende Indo-gangers aan hun lot werden overgelaten. En de Suri's pookten Nederlands verlangen tot hulpverlening nog een beetje op door al snel diverse ruimten en vele woningen in Gliphoeve te kraken. Ze zorgden voor maatschappelijk onrust en daar houdt Nedeland niet van. Dat koopt ze af.
De Surinamers kregen hun eigen maatschappelijk werk, hun eigen omroep (via de Lob), hun eigen ruimten, ondermeer Kwakoe, hun eigen jongerencentra, Aswo-Mokro en bijv. Jong Godo, hun eigen vrouwenclub, hun festival. En zo kregen ze meteen hun eigen leiders, zoals Justus Maatrijk, Roel Luqman, Harold Axwijk, Emile Esajas, Marcel la Rose, Guno Bakboord, Hilly Axwijk, Chas Warning etc. Mensen die subsidiegeld en gunsten konden verdelen en dat naar goed Surinaams gebruik ook actief deden. Rijk en gemeente hielpen zo actief mee een parallelle hossel-cultuur op te bouwen, die tot heden, hoewel in steeds mindere mate, stand wist te houden. Surinamers leerden in de loop der tijd de Bijlmer als hun kolonie in Nederland te beschouwen: blakka foto (zwarte stad).
Groot voorvechter van dit Bijlmer separatisme waren altijd de PvdA  en andere linkse partijen, die de Surinamers voor het gemak beschouwden als geheel aparte 19de eeuwse arbeiders, als bijzondere slachtoffers van het kapitalistische uitbuitingssysteem, die zich met haar hulp in eigen kring mochten emanciperen. Dat er in feite alleen een soort officieuze republiek in stand werd gehouden, die vooral uit was op gewin voor zichzelf en de uitverkorenen, werd wel opgemerkt maar niet erkend, want dan zou je moeten optreden. En een socialistische partij laat de basis van zijn bestaan en zijn stemmers niet in de steek, zeker niet als je daardoor van racisme beschuldigd kan worden. En die beschuldiging lag de Surinaamse leider snel in de mond. 

Jude Kehla

Zeker een man werd het tenslotte te gortig. Jude Kehla, lid van het huidige stadsdeel-bestuur en PvdA-er en Afrikaan van geboorte, zag dat het niet langer kon. Weg met al die organisaties en voorzieningen als Kwakoe, de Bolletrie, Faya Lobi, Surinaamse Vrouwen Bijlmermeer en Vikaasj die vooral zichzelf bedienen en geen bijdrage leveren aan de gemeenschap als geheel. Jude wenste dat zij en ook de de andere categorale organsaties hun subsidies zouden verliezen of zich zouden gaan inspannen om van hun achterbannen actief participerende burgers te maken, lidmaten van de gehele samenleving. Hij schreef daartoe een nota, die eerst door zijn eigen partij werd afgewezen, maar tenslotte omarmd werd.
Deze drastische breuk met het verleden wordt nu zelfs toegejuicht en Duco Stadig zou daarvan zeggen: typisch PvdA, dat opeens kiezen voor een ander beleid. De raadsleden Lourens Burgers en Narish Parsan kregen de opdracht deze ommezwaai via de PvdA-site te verklaren. En dat levert een komisch artikel op, vol zwaarwichtige en dichtgetimmerde zinnen. Zo schrijven zij (in onze vertaling) dat de PvdA in '90 als beleid had etnische migranten een eigen ontmoetingsplek te geven, zodat ze aan hun nieuwe omgeving konden wennen, door steun aan elkaar te geven. Dat dit beleid al in begin jaren '70 werd ingezet, willen ze blijkbaar niet weten. Het wordt opeens verklaard als goed werk van een PvdA-stadsdeelbestuur. Of bedoelen ze meer precies het Zwart Beraad, de actiegroep, uit midden '90, van vooral Surinaamse raadsleden en ambtenaren, die mede leidde tot de komst van Hannah Belliot en later Elvira Sweet?

Nieuwe ambtenaren

De niet langer gewenste opsluiting en wellicht emancipatie in eigen kring naar de nu verlangde, actieve openheid naar het geheel, wordt vergoelijkt en begrijpelijk gemaakt door een vergelijking met Nederlandse kolonisten, die pas na generaties van 'introversie' mee 'gingen doen in de ontvangende samenleving'. Dat zal wel verklaren waarom we Indonesië zijn uitgegooid, Suriname onafhankelijk maakten en op de Antillen in de plaatselijke politiek geen rol van betekenis spelen.
De heren willen er blijkbaar in ieder gevallen mee zeggen, dat de migrantenorganisaties tot heden geen blaam treft. Daarom krijgen zij van de PvdA ook nog twee jaar de tijd zich om te vormen.
In die periode moeten zij zich met steun van het Stadsdeel van hossel- en ontspanningsclub transformeren naar een professionele organisatie, die het stadsdeel de door hem gevraagde producten kan leveren. Met andere woorden: de organisaties worden eigenlijk volledig onderdeel van het politieke stadsdeel-gebeuren, met als bijzondere kwaliteit dat zij 'hun mensen' daar kunnen brengen waar het stadsdeel hen wil hebben. Dat lijkt ons toch bij uitstek een taak van het stadsdeel zelf, of wil het zichzelf bij deze achteraf en voor de toekomst een brevet van onvermogen toekennen? Het lijkt ons evenmin een goede opdracht aan organisaties, die je jarenlang naar vooral eigen goeddunken heb laten kloten en alzo totaal niet op hun nieuwe taak zijn berekend.  Zeer waarschijnlijk durft de PvdA minus Kehla nog niet hardop te zeggen dat het met hun voortbestaan gedaan is. Zelfs niet tegen de Bolletrie die al jarenlang niet veel meer is dan een gesubsidieerde kroeg voor Surinaamse drinkebroers en voetbal-liefhebbers.

Het leuke is nog, dat de nieuwe eisen aan de migranten-organisaties het stadsdeel op termijn klauwen met geld gaat kosten. Om aan alle nieuwe taken te kunnen voldoen, kunnen de organisaties namelijk terecht eisen dat ze meer geld krijgen. Ze moeten tenslotte een soort ambtenaren aanleveren, die door managers en professionele bestuurders worden aangestuurd. En ze hebben flinke budgetten nodig voor activiteiten en communicatiemiddelen. En dus zou het ook kunnen zijn dat de PvdA bij deze de leiders van de migrantengroepen nieuwe kansen geeft een mooie carrière op te bouwen. En daar worden we allemaal beter van. Gelukkig maar.

ps

In zijn vergadering van 27 oktober jl. nam het DB van stadsdeel Zuidoost nog het volgende besluit: Het dagelijks bestuur stemt in met de vaststellingsbeschikkingen subsidies 2008 van Stichting Stadsspelen (conform), Stichting Podium Kwakoe (lagere vaststelling), Stichting Sikaman (nihil) en Stichting Welzijnsplatform Hindostaanse Moslims (nihil). De laatste drie organisaties hebben informatie te laat ingediend of niet voldaan aan hun verantwoordingsverplichting.

Arno is pissed off

In 1983 trok een immense lange stoet auto's op een zondag naar Hilversum, naar Veronica, naar Rob Out, vanwege de zoveelste docu over het getto Bijlmer. Ze gingen Rob vertellen dat de Bijlmer ook heel leuk was. Onze Arno (Gorissen, 51) van ZuidoostPartners, de marketeer voor Bijlmer en Zuidoost, zou er heel blij mee zijn geweest, en ook met het festival dat daarop in '83 volgde: het Blij met de Bijlmer Festival.  Maar helaas, anno 2009, komt er geen massaal protest meer los als de Bijlmer beroerd in het nieuws komt. Er is tenslotte wat veranderd. De Bijlmer is de Bijlmer niet meer. Politici, ambtenaren en marketeers hebben de Bijlmer overgenomen. Het volk is veranderd. De gemeenschapszin is de nek omgedraaid. Maar van Arno mag je dat eigenlijk niet schrijven, en anderzijds hij vindt het niet erg, die zure logs van die handvol Bijlmer-believers, daar hoef je geen rekening mee te houden. Tenslotte gaat het uitstekend in de Bijlmer, er treden grote namen op in de theaters aan de Arena Boulevard, en we herbergen het grootste Gospel-festival van Europa, dat helaas dit jaar zo is ingekrompen dat het naar het kleine Paradiso moest verhuizen. Maar daarover hoor je Arno niet. Hij beschrijft liever de Fenice-toren, momenteel in aanbouw aan de Bijlmerdreef (zie foto). En wie meer over Arno wil lezen, lees zijn nieuwste nieuwsbrief (ZuidoostPartners) en lees blog Bijlmerblondje, dat een interview met Arno had, waar Arno weer niet zo over te spreken was.